"Υπάρχουν τρία είδη πραγμάτων που γίνονται πιστευτά.
Εκείνα που πάντα τα πιστεύουμε και ποτέ δεν τα κατανοούμε: τέτοια είναι
ολόκληρη η ιστορία κι όλα τα πρόσκαιρα πράγματα και οι ανθρώπινες πράξεις.
Εκείνα που τα κατανοούμε, μόλις τα πιστέψουμε: τέτοιοι είναι όλοι οι ανθρώπινοι συλλογισμοί, είτε αφορούν αριθμούς είτε οποιαδήποτε άλλη επιστήμη.
Τρίτον, εκείνα που πρώτα τα πιστεύουμε και μετά τα κατανοούμε: τέτοια είναι όσα σχετίζονται με τα θεία, που δεν μπορούν να γίνουν αντιληπτά παρά μόνο απ όσους έχουν καθαρή καρδιά."

Άγιος Αυγουστίνος

ΜΗΠΩΣ ΤΑ ΦΤΑΙΕΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΟΥ;

Χτές έχτισα μερικα καστράκια στην άμμο.Όχι μεγάλα, άλλα μικρά και όμορφα.
Φυσικά όπως ήταν αναμενόμενο, ήρθε κυματάκι και τα παρέσυρε!!!
Μα τί με πιάνει ώρες-ώρες και νομίζω πώς μπορώ να τα βάλω με τη θάλασσα;
Που τόσο την αγαπώ, αλλά και τη φοβάμαι!..
Κ να φανταστεί κανείς, ότι είμαι κ ψαράκι στο ζώδιο.
Φαίνεται πώς μάλλον είμαι από κείνα, τα πορτοκαλοκοκκινα μικρα
χρυσοψαράκια, που μοιάζουν σα ψεύτικα αλλά είναι αληθινά και τα βάζουν
μέσα σε γυάλες και τα ταιζουν, αλλά τελικά καποια στιγμή δεν αντέχουν μες τη γυάλα
και συνήθως ψοφάνε! Μάλλον κ γω τετοιο πρέπει ν μαι, αλλά λίγο προτου ψοφήσω
ξυπνάει το θαλασσινό μου ένστικτο, πηδάω απ τη γυάλα, τρέχω σπαρταρώντας πρόςτην θάλασσα
πρός την ελευθερία δηλαδή και τσούφ! μόλις την αντικρύζω, αντί να μπω μέσα της να χαθώ,ξαφνου
τα λέπια μου πέφτουν, τα πτερυγια μου χάνονται κ μένω στην αμμουδιά, να φτιάχνω καστράκια
σαν μικρό παιδί.Πότε- πότε κάνω και καμια βουτίτσα αλλά μέχρι εκεί που πατώνω και αργότερα
αφού βαρεθώ να πάιζω με την άμμο, ξαναγυρίζω στην γυάλα μου!
Γιατί μωρε γαμώτο; Φταίει η μαμά μου που έιναι υδροχόος κ πάντα ασκούσε πάνω μου ένα μείγμα αγάπης-μίσους και φόβου-σεβασμού; Φταιέι ο ωροσκόπος μου που είναι αιγόκερως; Κ προτιμάει πιο στερεο έδαφος; Μήπως φταιει που παλιότερα, βουτούσα βαθιά, πολύ βαθιά, μέχρι που παρολίγον να με φαν τα σκυλόψαρα κι απο τότε φοβάμαι τα βάθη; Τί στο καλό γαμωτο φταίει κ θελω συνέχεια να γυρίζω στη γυάλα μου; Βρέ μπάς και φταίει που δεν δέχομαι πια το ρόλο του χρυσόψαρου; Μωρέ γιατί;Γλυκούλικα είναι και άκακα.Και δίνουν χρώμα και στον χώρο ε; Νάι μωρέ καλά είναι.Εντάξει είναι λίγο φοβητσιάρικα, αλλά δεν πειράζει! Τ' αγαπώ!!! Ναί μωρέ τ' ατιμούλικα.Μου φαίνεται πώς τ' αγαπώ!!!!!!!!!Πειράζει;;;

   












Mωρέ, χιλια συγνώμη, αλλά δε μου πάν'  τ΄ανάποδα. Το σκέφτηκα  πολύ και τελικά, λέω να προσπαθήσω, να μείνω Κατερίνα :

ΜΟΥ ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΝΩ....

 Σαν παιδικό ρούχο παλιό - Σαν στολή παλιάτσου, μοιάζω!

Σαν τραγουδάκι μελαγχολικό - Σαν ξεφτισμένο όνειρο.

Στο κουτάκι, μικρό μυστικό Μόνο εγώ το διαβάζω.

Φυλαγμένο χρόνια, μόνο του Σαν ξύλινος πινόκιο.

  Πώς μεγάλωσα τόσο γρήγορα Τίποτα, δεν θυμάμαι!

Πώς περάσαν τα χρόνια, ανύποπτα Θέε μου, πόσο φοβάμαι!.

  Σαν παραμύθι, παλιό παιδικό – Σαν λούτρινο ζωάκι, μοιάζω!

Σαν στιχάκι ανορθόγραφο, σε συρτάρι κρυφό.

Μέσα σε σοκάκι στενό Την παλιά μου ζωή στενάζω.

Περπατώ με κεφάλι σκυφτό Σπασμένο πεζοδρόμιο.

  Πώς μεγάλωσα τόσο γρήγορα Ούτε που θυμάμαι!
Πώς περάσαν τα χρόνια, ανείπωτα Θέε μου, πόσο λυπάμαι!!